4-5 podciągnięć

Podciąganie na dużym ekranie

Filmowcy uwielbiają podciąganie i łatwo zrozumieć dlaczego. To pojedynczy, uczciwy obraz wysiłku: ciało zwisające z drążka, wyciągające się w górę wyłącznie dzięki własnej sile. Nie da się tego oszukać wyczuciem czasu kaskadera ani sprytnym cięciem montażowym, więc reżyserzy sięgają po ten ruch zawsze, gdy chcą pokazać, że postać jest zdyscyplinowana, groźna albo śmiertelnie poważnie nastawiona do nadchodzącej walki.

Najsłynniejszym przykładem jest chyba Rocky. W filmie z 1976 roku w reżyserii Johna G. Avildsena montaż treningowy z udziałem Sylvestra Stallone'a obejmuje podciąganie na jednej ręce, a ten obraz stał się synonimem mozolnego, pozbawionego blichtru przygotowania. Ten sam motyw pojawia się w Mrocznym Rycerzu powstaje (2012), gdzie uwięziony Bruce Wayne odbudowuje siebie, zanim powróci jako Batman, oraz w Rambo II (1985), gdzie John Rambo w wykonaniu Stallone'a ćwiczy w prowizorycznym, dżunglowym otoczeniu, które podkreśla jego samowystarczalność.

Ćwiczenie to buduje też postać w sposób, na jaki nie stać dialogów. W American Psycho (2000) Patrick Bateman grany przez Christiana Bale'a mozolnie wykonuje podciągania w ramach obsesyjnej rutyny dbania o siebie, a widoczna kontrola sprawia raczej niepokojące niż godne podziwu wrażenie. Terminator 2: Dzień sądu (1991) sadza T-800 w wykonaniu Arnolda Schwarzeneggera na drążku, by podkreślić, że to niestrudzona maszyneria w ludzkiej powłoce. W Kapitanie Ameryce: Pierwszym starciu (2011) żart idzie w drugą stronę: Steve Rogers przed przyjęciem serum ledwie daje radę jednemu podciągnięciu, a właśnie jego zmaganie sprawia, że warto go przemienić.

Czasem chodzi po prostu o fakturę sceny. Spider-Man: Homecoming (2017) rozbawia widza obrazem Petera Parkera granego przez Toma Hollanda, który podciąga się w kostiumie, przypominając, że nawet superbohater musi zaliczyć swoje powtórzenia. Full Metal Jacket (1987) wplata je w ponure sceny obozu rekruckiego Kubricka, jako kolejny szczebel maszynerii łamiącej rekrutów. A w filmach kładących nacisk na sprawność, takich jak Sztanga i cash (2013) czy dramat o MMA Wojownik (2011), podciągania są częścią dłuższych sekwencji treningowych, które pokazują, jak daleko postacie zamierzają pchnąć swoje ciała.

We wszystkich tych filmach podciąganie odgrywa mniej więcej tę samą rolę: to zwięzły, bezsłowny sposób pokazania nam, kim ktoś jest, poprzez pokazanie, co potrafi. Widowiskowy blockbuster czy kameralne studium postaci, ćwiczenie to wciąż zasługuje na miejsce na ekranie, bo wysiłku nie da się podrobić.