Poniżej 4 podciągnięć

Krótka historia podciągania

Podciąganie wydaje się ponadczasowe i w pewnym sensie takie właśnie jest. Na długo przedtem, zanim ktokolwiek zaczął liczyć powtórzenia albo nagrywać się podczas kolejnej serii, ludzie chwytali za drążki, gałęzie i belki nad głową i wyciągali się na nich w górę. Ruch ten jest niemal tak stary jak ludzki bark, a ćwiczenie, które wykonujemy dzisiaj, to w gruncie rzeczy uporządkowana wersja tego, co nasi przodkowie robili, by się wspinać, walczyć i przetrwać.

Starożytni greccy atleci i żołnierze trenowali na poziomych drążkach, przyciągając klatkę piersiową do drążka w sposób, który dziś wyglądałby znajomo na każdej siłowni. Rzymscy żołnierze robili niemal to samo na drewnianych belkach, wykorzystując ten ruch do budowania siły górnej części ciała, jakiej wymagała ich służba. Ten wzorzec powraca raz za razem w różnych kulturach: mistrzowie sztuk walki w Azji korzystali z ćwiczeń na drążkach i belkach, by wzmacniać mięśnie odpowiedzialne za przyciąganie, a ćwiczenie to pojawiało się wszędzie tam, gdzie liczyła się sprawność fizyczna.

Wersja, którą większość z nas ma przed oczami, ukształtowała się w XIX wieku, kiedy gimnastyka uczyniła z poziomego drążka scenę. Gimnastycy sprawili, że siła przyciągania wyglądała jak sztuka, a ich układy pomogły ujednolicić poszczególne ruchy. Niedługo potem kalistenika wyłoniła się jako formalna dyscyplina, a bazowe ćwiczenia z masą własnego ciała, takie jak pompki, przysiady i podciągania, trafiły do szkół i sal treningowych.

Resztę zrobiło wojsko. W pierwszej połowie XX wieku i w czasie obu wojen światowych siły zbrojne przyjęły podciąganie jako prosty, uczciwy sprawdzian siły górnej części ciała. Żadna maszyna nie potrafiła tego udawać: albo wyciągałeś brodę nad drążek, albo nie. Ta przejrzystość to w dużej mierze powód, dla którego ćwiczenie utrzymało się w testach sprawnościowych jeszcze długo po zakończeniu wojen.

Dziś podciąganie jest wszędzie, od framug garażowych bram po hale CrossFitu, i doczekało się całej rodziny wariantów, wśród nich podciągania podchwytem, szerokim chwytem, klatką do drążka oraz budzącego kontrowersje kippingu. Jego atrakcyjność nie zmieniła się właściwie od paru tysięcy lat. Niemal nie wymaga sprzętu, angażuje jednocześnie kilka grup mięśniowych, w tym najszersze grzbietu, bicepsy i barki, i daje się dopasować niemal do każdego. Początkujący mogą korzystać z gum albo maszyny wspomagającej, a silniejsi zawodnicy mogą dowieszać obciążenie do pasa. Jeśli dopiero zaczynasz, przejmujesz bardzo stary nawyk.